امامزاده سیدابراهیم

در فاصله‌ی ۱۵ کیلومتری شمال شرقی مرکز شهر زرند و ۶۵ کیلومتری شمال غربی مرکز استان کرمان مکان متبرکه امامزاده سلطان سید ابراهیم داهوئیه که در موقعیت جغرافیای بسیار خوش آب و هوا قرار دارد. حدود یک قرن پیش در ۵ کیلومتری مقبره‌ای کوچک در دشت خاک، آب چشمه‌ای زلال جاری گردید که بر اثر آمدن سیل ویران گشت. از آن پس اهالی دشت خاک، جهت بازسازی و نیز وسعت بخشیدن به مقبره مذکور که گویا سیدی بزرگوار بوده تلاش می‌نمایند. پس از ازدیاد جمعیت و نیز جاری شدن چشمه مذکور برای دومین بار در آن محل، عمارتی را احداث می‌نمایند. که بنام مسجد طالقانی نامگذاری می‌گردد. بنای مسجد در بافت قدیم دشت خاک ساخته می‌شود. اهالی حین بازسازی مسجد، قبری را مشاهده که بر اساس اظهارات سالمندان آن ناحیه، قبر متعلق به سیدی غریب بوده که در قدیم در آن محل دفن گردیده است. اهالی برای سومین بار مسجد را گسترش داده و بنام مسجد امام زاده سید ابراهیم (ع) نامگذاری می‌کنند. بر اساس اعتقاد اهالی دشت خاک و شجره‌نامه‌ای‌ که در اختیار دارند سید ابراهیم (ع) از نوادگان امام موسی کاظم (ع) می‌باشند که در آن زمان در راستای ترویج مذهب شیعه در منطقه مذکور فعالیت داشته است. وی سیدی جلیل، شریف و از بزرگان سادات کرمان بوده که با بنی اعمام خود منطقه دشت خاک سکنی داشته و به احتمال قوی وفات وی اواخر قرن چهارم هجری قمری صورت گرفته است. نسب شریف امامزاده سید ابراهیم روستای داهوئیه شهرستان زرند با سه واسطه به امام هفتم منتهی می‌شود که از قرار ذیل است: سید ابراهیم بن محمد الحائری بن ابراهیم الضریر الکوفی بن محمد العباد بن موسی الکاظم (ع) او مکنی به ابوحامد و همچون جدش ابراهیم الضریر، مقلب به مجاب است. پدرش از سادات بزرگوار حائر حسینی بود که به زهد و تقوی مشهور و معروف بوده و در سال ۲۴۷ ه ق به خاطر ظلم و فشاری که از سوی عمال متوکل عباسی به سادات می‌شد از حائر به قصر بن هبیره و از آنجا به بهبهان و سپس به سیرجان منتقل شد تا این که پس از دعوت مردم کرمان به این شهر مهاجرت کرد و در اواخر همین قرن در کرمان وفات یافت و آرامگاه او به شاهزاده محمد در خیابان هفده شهریور کرمان معروف و مشهور است. سید ابراهیم بدون شک در کرمان متولد شد. و نشو و نمای وی نیز در این شهر بوده است او در قیام بر علیه خوارج که به رهبری سید محمد حسنی مدفون در بردسیر شرکت داشته و عاقبت بر اثر جراحات و تحت تعقیب بودن به این مکان منتقل شد و سپس وفات یافت و در همین روستا به خاک سپرده شد. او چهار فرزند به اسامی : احمد،حسین،محمد و عباس داشته که جملگی از سادات بزرگوار کرمان بوده اند. اکثر پسر عموهای او که از بزرگان سادات کرمان بشمار می‌روند و در رفسنجان، بافت، بردسیر، سیرجان دارای گنبد و بارگاه با شکوهی می‌باشند.